Niezależnie od tego, czy dziecko użytkuje aparaty czy implanty słuchowe, w sytuacjach trudnych akustycznie, np. w grupie czy hałasie, może mieć problem zarówno z koncentracją uwagi, jak również z rozumieniem poleceń.
Użytkowanie aparatów  lub implantów słuchowych nie jest jednoznaczne z odzyskaniem słuchu i należy mieć na uwadze, że w codziennym funkcjonowaniu mogą wystąpić sytuacje, które sprawią dziecku znacznie większą trudność, niż jego rówieśnikom w normie słuchu.

Poniższe wskazówki, z pewnością ułatwią funkcjonowanie dziecka w placówce edukacyjnej, jak również w innych, podobnych akustycznie sytuacjach życia codziennego.

Jeśli jesteś rodzicem dziecka z wadą słuchu, wydrukuj wskazówki i zalecenia z pliku PDF (Pobierz plik na swój komputer) i przekaż do żłobka, przedszkola, szkoły swojego dziecka.

Należy pamiętać również, że fundamentem dobrego funkcjonowania dziecka w placówce edukacyjnej, jest oparta na szczerości współpraca rodzic-nauczyciel oraz rodzic-terapeuta.

WSKAZÓWKI DO PRACY PEDAGOGICZNO - TERAPEUTYCZNEJ

• Dziecko z wadą słuchu może wykazywać trudności w zakresie koncentracji uwagi, a nawet sprawiać wrażenie dziecka niegrzecznego i ignorującego polecenia nauczyciela/terapeuty.
  Wydając polecenie lub zadając pracę domową, upewnij się, czy dziecko na pewno skupiło się na Twojej mowie, czy zrozumiało polecenie i czy na pewno wie, czego się od niego oczekuje.
• Jeśli dziecko wykazuje trudności w zakresie rozumienia i zapamiętywania nowego materiału warto, aby nauczyciel wcześniej przekazał rodzicowi nowe słownictwo, które będzie wprowadzane na zajęciach, tak aby dziecko mogło je wcześniej przyswoić i poznać jego znaczenie.
• Po pracy z dzieckiem przekazuj rodzicowi informacje dotyczące opracowywanych aktualnie tematów, nowego słownictwa, melodii, tekstów piosenek.
• Pomimo użytkowania aparatów lub implantów słuchowych, dzieci z wadą słuchu często wykazują trudności w rozumieniu mowy prezentowanej na tle czynnika zakłócającego, np. hałasu, pogłosu, echa, szumu. Dbaj o to, aby w klasie dziecka lub gabinecie terapeutycznym była dobra akustyka. Wskazane jest ograniczanie pogłosu poprzez stosowanie: mat lub paneli akustycznych, obrazów, kwiatów, dywanów, tkanin, zasłon, rolet materiałowych, tablic korkowych, itd. Akustykę pomieszczeń można poprawić również poprzez stosowanie tynków lub tapet akustycznych.
• Zadbaj o prawidłowe oświetlenie klasy lub gabinetu oraz prawidłowe oświetlenie Twojej twarzy i sylwetki. Jeśli wspomagasz swoje wypowiedzi gestem naturalnym lub językiem migowym, to bardzo ważne, aby dziecko dobrze widziało Twoje dłonie i całą postawę.
• Dopilnuj, aby dziecko siedziało blisko Ciebie, z dala od miejsc hałaśliwych i rozpraszających, akwarium, głośno tykający zegar, hałaśliwe miejsce za drzwiami lub oknem.
• Dbaj, aby poziom hałasu w klasie, generowany przez pozostałą grupę uczniów był możliwie mały. U dzieci z wadą słuchu hałas znacznie utrudnia rozumienie poleceń.
• Zadając dziecku pytania, unikaj pytań zamkniętych, na które dziecko może odpowiedzieć tylko „tak” lub „nie”. Takie odpowiedzi mogą zataić faktyczne rozumienie mowy przez dziecko.
• Mówiąc, nie odwracaj się tyłem od dziecka. Dbaj, aby widziało zawsze Twoją twarz, zwłaszcza podczas wydawania poleceń czy prezentacji nowego materiału. Stanie przodem do dziecka pozwala na czytanie mowy ciała oraz odczytywanie mowy z ruchu warg.
• Podczas lekcji staraj się nosić włosy związane, tak by nie zasłaniały Twojej twarzy.
• Mów swoim naturalnym tempem, używaj naturalnej intonacji i natężenia głosu. Jeśli dziecko Cię nie rozumie, staraj się mówić wolniej – niekoniecznie głośniej.
• Wykorzystuj techniki podkreślenia intonacyjnego lub zawieszenia głosu przed podawaniem ważnych informacji.
• Korzystaj z polimodalnych form nauczania – pomagają one w szybszym zapamiętaniu danej partii materiału.
• Zapisuj ważne rzeczy na tablicy.
• U starszych dzieci wprowadzaj naukę tworzenia własnych notatek, map myśli, fiszek, zapisywania długich poleceń hasłowo.
• Motywuj i nagradzaj dziecko za samodzielne wypowiedzi, nawet jeśli nie są one wyraźne czy też poprawne artykulacyjnie.
• Koryguj mowę dziecka, dając mu prawidłowy wzorzec słuchowy.
• Dostosowuj poziom wymagań i zadań dla dziecka względem jego możliwości, motywując je również do wyzwań trudniejszych i bardziej wymagających.
• W warunkach niekorzystnych akustycznie, tj. w hałasie, w dużych salach, halach, w grupie, na wycieczce klasowej, w autokarze, na boisku, stosuj system wspomagający słyszenie FM (jeśli dziecko posiada taki system). Poproś rodzica o instrukcję obsługi takiego systemu i krótkie szkolenie.
• Kontroluj sygnalizację świetlną na aparatach słuchowych/implantach swojego ucznia. Zapytaj rodzica, jak ustawione są kontrolki, aby mieć wpływ na prawidłowe słyszenie dziecka podczas lekcji.
• Naucz się wymieniać baterie lub akumulator w aparatach/implantach w przypadku ich nagłego rozładowania.
• Słuchaj sugestii rodzica i korzystaj z jego obserwacji – pamiętaj, że w wielu aspektach zna on najlepiej swoje dziecko i jego wskazówki mogą być bardzo cenne.

Jeśli coś Cię niepokoi w słyszeniu swojego ucznia – przekaż tą informację jego rodzicowi,
aby dotarła ona do protetyka lub inżyniera słuchu, który zajmie się tym problemem.

WSKAZÓWKI DLA RODZICA 

• Przedstaw swoje dziecko nauczycielowi i całej grupie oraz przekaż najważniejsze informacje o pomocach słuchowych, które użytkuje.
• Dostarcz do placówki edukacyjnej instrukcję obsługi aparatów/implantów słuchowych, systemu FM oraz innych akcesoriów, które posiada Twoje dziecko. O taką instrukcję możesz poprosić swojego protetyka słuchu. Możesz też przeprowadzić szkolenie ustnie.
• Dostarcz do placówki edukacyjnej zapas baterii do aparatów/implantów słuchowych oraz omów ich prawidłową wymianę.
• Jeśli Twoje dziecko korzysta z systemu wspomagającego słyszenie FM, dbaj o jego prawidłowe naładowanie każdego dnia.
• Powtarzaj z dzieckiem materiał przerabiany w przedszkolu/szkole, zgodnie ze wskazówkami
• Staraj się wygospodarować codziennie czas 1:1 dla dziecka i powtórz z nim najtrudniejszy dla niego materiał. Możesz to zrobić w formie zabawy lub ćwiczeń zaleconych przez pedagoga lub terapeutę. Pamiętaj, że systematyczność w ćwiczeniach słuchowych i artykulacyjnych jest najważniejsza.
• Utrwalaj nowe pojęcia w spontanicznych wypowiedziach w domu. Sprawdzaj, czy dziecko rozumie ich znaczenie w różnych kontekstach.
• Dawaj swojemu dziecku prawidłowy wzorzec słuchowy: mów do niego poprawnie, używaj naturalnej intonacji i głośności swojego głosu.
• Zaczynając ważną wypowiedź, używaj imienia swojego dziecka, aby uwrażliwić jego uwagę na gotowość do słuchania i koncentracji na mowie.
• Staraj się angażować dziecko w życie codzienne całej rodziny, w rutynowe czynności, podczas których sprawdzaj rozumienie mowy wyłącznie na drodze słuchowej. Ćwicz pamięć słuchową swojego dziecka, np. podczas wspólnego przygotowywania posiłków („Podaj mi jabłko, banana i marchewkę”, „Wyjmij noże, widelce i łyżki”).
• Obserwuj dziecko podczas aktywności grupowych, w hałasie pod względem rozumienia mowy. Swoje obserwacje przekazuj nauczycielowi, logopedzie i protetykowi słuchu.
• Systematycznie proś nauczycieli i terapeutów o krótką ewaluację umiejętności i funkcjonowania dziecka, względem oczekiwań wynikających z normy rozwojowej.
• Otaczaj dziecko mową, dźwiękami, wrażeniami i doświadczeniami słuchowymi, zgodnie z założeniami „kąpieli słownej”.

Pobierz plik w PDF i przekaż do żłobka, przedszkola, szkoły

Jeśli masz pytania lub chcesz podzielić się swoją opinią, skontaktuj się z nami !

The post Wskazówki do pracy z dzieckiem z wadą słuchu first appeared on Badania, diagnostyka słuchu u dzieci i dorosłych - Audiolog.

Każdy rodzic, którego dziecko ma stwierdzony niedosłuch, wie jak ważnym i jednocześnie skomplikowanym procesem jest prawidłowa diagnostyka narządu słuchu. Małe, niewspółpracujące jeszcze niemowlę w pierwszym etapie ma wykonywane głównie badania obiektywne. Są one podstawą do określenia rodzaju i stopnia niedosłuchu oraz decyzji o doborze aparatów słuchowych (zawsze w pierwszej kolejności zaczynamy od aparatów słuchowych, nawet jeśli niedosłuch przekracza 100dB HL). Od 2002 roku w  Polsce wszystkie noworodki, najczęściej w drugiej dobie życia, mają wykonywane tzw. przesiewowe badanie słuchu. Program Powszechnych Przesiewowych Badań Słuchu, którego twórcą jest Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, zakłada, że dzieci, u których badanie przesiewowe nie wychodzi prawidłowo, powinny jak najwcześniej rozpocząć dalszy proces diagnostyczny. Ma to przyspieszyć wczesne zaaparatowanie dzieci, u których wynik nieprawidłowy potwierdzi się w dalszych badaniach. Od czego więc zaczynamy? Badanie, które w pierwszej kolejności wykonywane jest u noworodków to otoemisja akustyczna (OAE). Badanie to określa stan komórek słuchowych zewnętrznych, współtworzących najważniejszy narząd słuchu, tzw. narząd Cortiego, znajdujący się w ślimaku ucha wewnętrznego.

W przypadku wyniku nieprawidłowego dziecko kierowane jest na pogłębioną diagnostykę słuchu, gdzie wykonywane są już badania elektrofizjologiczne (ABR, ASSR)[1], czasem MRI lub TK[2] oraz bardzo ważne badanie ucha środkowego, wykluczające m.in. zaburzenia drożności ucha środkowego lub trąbki słuchowej, np. w przypadku infekcji kataralnych lub w przypadku utrzymującego się w trakcie badania, płynu owodniowego po porodzie, badanie audiometrii impedancyjnej z tympanometrią i odruchem z mięśnia strzemiączkowego (AI).

Te wszystkie wyniki pozwalają na określenie czy słuch dziecka jest w normie czy mamy do czynienia z obniżonym progiem słyszenia. Jeśli słuch nie jest prawidłowy, jesteśmy w stanie określić jakiego typu mamy niedosłuch oraz w jakim stopniu i na tej podstawie zdecydować o doborze odpowiednich pomocy słuchowych dla dziecka.

Ale bardzo ważne jest, o czym powtarzamy zawsze naszym Pacjentom, aby nie opierać się jedynie na wynikach badań obiektywnych. Równie ważne, przy całym procesie diagnostycznym, są subiektywne badania słuchu, za pomocą których możemy określić faktyczne reakcje dziecka na dźwięki lub reakcje behawioralne.

Jednym z tych badań jest badanie audiometrii zabawowej. W naszej praktyce diagnostycznej badanie to ma bardzo dużą wartość, gdyż na jego podstawie, przy prawidłowej współpracy z dzieckiem[3], jesteśmy w stanie określić dokładny próg słyszenia w zakresie najważniejszych częstotliwości dla naszego słuchu, a w tym dla pasma mowy (125Hz-8kHz). W odróżnieniu od standardowego badania ABR czy ASSR badanie to określa próg słyszenia nie dla czterech, ale aż dla jedenastu częstotliwości (!). To niezwykle ważne w całym procesie diagnostycznym, ale przede wszystkim w kwestii prawidłowego ustawienia aparatów słuchowych, zgodnego z faktycznym zapotrzebowaniem dziecka.

W literaturze badanie audiometrii zabawowej zalecane jest od 3 – 4 roku życia. Są również artykuły gdzie badanie to zaleca się dopiero u dzieci w wieku powyżej 5 lat.  Z naszej praktyki wynika jednak, że dzieci są w stanie badanie to wykonać znacznie wcześniej, o ile prawidłowo je w tym celu stymulujemy. Najmłodszy Pacjent, który wykonał to badanie bezbłędnie i powtarzalnie miał 1 rok i 9 miesięcy.

Jak więc sprawić, aby dziecko prawidłowo wykonało badanie audiometrii zabawowej?

Już od wieku 16-18 miesięcy można przygotowywać dziecko do badania, poprzez włączenie różnych zabaw i ćwiczeń słuchowych, mających na celu uwarunkowanie dziecka na dźwięk. W zabawach tych opieramy się na pierwszym etapie szeroko rozumianego wychowania słuchowego, czyli na wykrywaniu dźwięków. Zasadą i celem tego etapu jest pokazanie dziecku sytuacji dźwięku oraz braku dźwięku. Zabawy w tym etapie oparte są w głównej mierze na połączeniu dźwięku z ruchem oraz braku dźwięku z brakiem ruchu, np. słuchając muzyki tańczymy z dzieckiem na rękach, ruszamy jego rączkami, podskakujemy, a w momencie kiedy muzyka zostaje zatrzymana – stajemy nieruchomo. To tylko jeden z licznych przykładów ćwiczeń dla tego etapu.

Ćwiczenia i zabawy uwarunkowania na dźwięk wymagają już minimalnej współpracy z dzieckiem, choć  w pierwszych etapach ćwiczenia te mogę wykonywać rodzice, z pomocą dziecka, lub za pomocą rączki dziecka.

Przykłady ćwiczeń:

1. Rodzic siedzi z dzieckiem naprzeciwko siebie. Za dzieckiem siedzi drugi Rodzic, zwłaszcza w pierwszym etapie zabawy lub w przypadku dzieci małych. W momencie kiedy Rodzic siedzący za dzieckiem wydaje dźwięk, drugi turla piłkę do dziecka tak, by ją złapało. Oddanie piłki odbywa się do Rodzica też tylko wtedy, gdy pojawi się dźwięk. Kiedy nie ma dźwięku, czekamy na niego i piłka leży nieruchomo.
   Dźwiękiem w tej zabawie może być wszystko 😉 Od samogłosek wymawianych na zmianę przez Rodziców, poprzez nuconą melodię, wymawiane onomatopeje, imię dziecka/mamy/taty.
   .
   .

2. Dziecko siedzi na dywanie, w foteliku lub krzesełku. Przedsobą ma koszyczek przy którym siedzi pluszowy miś/piesek/kotek. Obok koszyczka leży jedzonko (często wykorzystujemy do tego celu pluszowe owoce i warzywa). W momencie dźwięku, zadaniem dziecka jest włożyć wybrany produkt do koszyczka dla misia/pieska lub kotka.

Dźwiękiem w tej zabawie mogą być komunikaty (np. „daj gruszkę”, „poproszę gruszkę”), nazwy owoców i warzyw („jabłko”, „gruszka”, „marchewka”), ale również głoski („a”, „o” „s”, „sz”), sylaby („am”, „os”, „us”, „ama”, „oma”, itd.). Do tej zabawy możemy wykorzystywać również dźwięki instrumentów muzycznych, kiedy dziecko wrzuca do koszyczka wybrany przez siebie produkt, w momencie kiedy usłyszy dźwięk.

https://www.ikea.com/pl/pl/catalog/products/10185748/ 

3. Dziecko siedzi na dywanie, w foteliku lub krzesełku. Przed sobą ma drewnianą wkładankę ze zwierzątkami. Za dzieckiem siedzi Rodzic i kolejno wymawia onomatopeje danych zwierzątek. Zadaniem dziecka jest w momencie usłyszenia dźwięku danego zwierzątka, rozpoznać je i włożyć w odpowiednie miejsce.

Ta zabawa łączy się z kolejnymi etapami wychowania słuchowego, jak identyfikacja dźwięku.

U dzieci, które nie rozpoznają jeszcze zwierzątek lub mają z tym problem, można do tej zabawy wykorzystać inne dźwięki, np. dzwoneczek, który woła zwierzątka na swoje miejsca. W momencie, kiedy dziecko usłyszy dzwonek, ma za zadanie wybrane przez siebie zwierzątko, włożyć w odpowiednie miejsce wkładanki.

https://jokomisiada.pl/product-pol-13515-Puzzle-drewniane-Zwierzeta-ukladanka-wies-ZA2438.html
.

4. Dziecko siedzi na dywanie, w foteliku lub krzesełku. Przed sobą ma drewnianą zabawkę. Zadaniem dziecka jest nałożyć klocek na zabawkę, w momencie, kiedy usłyszy dźwięk.

http://www.nokaut.pl/ukladanki/kreatywna-ukladanka-drewniana-4-haczyki-e0411-hape-ukladanki-dla-dzieci-f99e7412b1ed2a985f48abb26b256874.html

https://ene-due.eu/product-pol-3304-Janod-Ukladanka-drewniana-nauka-kolorow-Rybka.html

https://www.pakamera.pl/zabawki-klocki-i-zabawki-drewniane-wieza-z-klockow-tecza-osmiokatpersonalizacja-nr2185608.htm

5. Na dywanie rozkładamy piankowe puzzle w bliskiej odległości od siebie. Dziecko stoi na pierwszym puzzlu. W momencie, kiedy usłyszy dźwięk, robi krok i wchodzi / wskakuje na następny puzzel, aż dojedzie do samego końca. Na końcu może zawsze czekać jakiś skarb 😉

https://www.smyk.com/babyono-puzzle-piankowe-cyfry-6-elementow.html

6. Zabawa w zawody sportowe.

Dziecko kopie piłkę do bramki (bramką może być ustalone miejsce w domu lub na podwórku, lub zabawkowa bramka piłkarska dla dzieci).

Piłkę kopie na dźwięk sędziego, np. gwizdek, dzwonek, uderzenie bębenka.

https://allegro.pl/bramka-pilkarska-pilka-pompka-dla-dzieci-zestaw-i6767706204.html

7. Zabawa w parkowanie samochodów.

Przed dzieckiem stoją samochody, które będą wjeżdżały do garażu. Wjazd ten kontroluje Pan Policjant. Dziecko musi poczekać na sygnał od policjanta i dopiero można wprowadzić samochód.

Dźwiękiem przy tej zabawie są najczęściej gwizdek, dzwonek, instrumenty muzyczne lub onomatopeje dla danego pojazdu (straż pożarna, karetka, policja).

https://zabawkizpasja.pl/garaz-dla-dzieci

8. Kuferek małej damy – pakujemy najpotrzebniejsze rzeczy dla małej księżniczki.

Kuferek stoi pusty, przed kuferkiem rozkładamy wszystkie rzeczy (szczotkę do włosów, lusterko, pierścionek, szminkę). Na dźwięk wkładamy do kuferka kolejno przedmioty, aż księżniczka będzie gotowa do wyjścia 😉

Dźwiękiem mogą tu być głoski, sylaby, nazwy przedmiotów, dźwięki instrumentów.

https://www.zielonezabawki.pl/product-zun-7702-Kuferek-malej-damy-DJ06552-Djeco-zabawki-dla-dziewczynek.html

9. Łowienie rybek.

Dziecko trzyma wędkę. Jak usłyszy dźwięk, może wyłowić jedną rybkę. Jak dźwięku nie ma, czekamy.

Najczęściej wykorzystywanym dźwiękiem do tej zabawy są dźwięki instrumentów oraz głoski, wymawiane przez rodzica.

https://allegro.pl/gra-drewniana-lowienie-rybek-na-magnes-2-wedki-i6898867375.html

10. Pociąg ze zwierzątkami.

Zwierzątka jadą w daleką podróż, dlatego trzeba je pojedynczo wprowadzić do pociągu, żeby było im wygodnie w podróży. Zwierzątka czekają przed wejściem na sygnał od konduktora.

W momencie słyszenia bodźca dźwiękowego dziecko wprowadza jedno zwierzątko do pociągu. Kiedy dźwięku nie ma, czekamy.

Dźwiękiem przy tej zabawie mogą być onomatopeje (dla każdego zwierzątka), wówczas ćwiczymy również identyfikację dźwięków, ale również dźwięki instrumentów, głoski, określony przez Rodzica sygnał, np. „Piiiiii”.

https://bumik.eu/klocki-ukladanki/3597-kids-concept-drewniany-pociag-ze-zwierzatkami-edvin.html

Przy wszystkich zabawach panuje kilka zasad, których należy zawsze przestrzegać:

1. Są to zabawy przygotowujące dziecko do badania, a nie sprawdzające, dlatego wszystkie powinny odbywać się w aparatach słuchowych, implantach, aby dziecko wiedziało, jakich dźwięków powinno się spodziewać i poznało zasadę badania.
2. Prezentowany dźwięk powinien być na poziomie tzw. komfortowego słyszenia dziecka (MCL), czyli nie za cicho, ani nie za głośno.
3. Przy prezentacji dźwięku, dziecko nie powinno widzieć twarzy Rodzica. To bardzo ważne, aby Rodzic był zawsze z tyłu, minimum metr od dziecka. W zabawach zależy nam, aby dziecko poznało zasadę badania, czyli jest dźwięk- coś robimy, nie ma dźwięku-czekamy.
4. Przy zabawach słuchowych nie powinniśmy mieć innego tła dźwiękowego (wyłączony telewizor, radio, sygnały powiadomień i dzwonka w telefonach komórkowych). Dziecko powinno być skoncentrowane tylko na jednym dźwięku.
5. Zabawy powinny być dostosowane do wieku dziecka. Należy wybierać zabawki, które są dla dziecka bezpieczne i które zna. U małych dzieci, nie może być ich zbyt dużo, ani nie mogą być za ciekawe, aby nie odwracały uwagi od samej istoty zabawy, czyli słuchania dźwięków. Dlatego często u maluchów wykorzystujemy miękkie piłki.
6. Jeśli dziecko zrozumie zasadę zabawy, można próbować podczas zabaw zakładać mu na uszy słuchawki (jeśli nie ma dużych sprzężeń w aparatach słuchowych, tzw. sprzężenia zwrotnego). Badanie audiometrii zabawowej odbywa się w słuchawkach audiometrycznych i ważne, aby „odczarować” słuchawki i pobawić się w ich zakładanie w domu, w warunkach dla dziecka bezpiecznych. Przyspieszy to całościowe wykonanie badania.

Do tych zabaw wykorzystujemy jakiekolwiek słuchawki nauszne duże. Mogą być nawet pluszowe w pierwszych próbach, jeśli dziecko się boi.

7. Należy pamiętać, że ćwiczenia nie mogą trwać zbyt długo i powinny być dostosowane do możliwości danego dziecka, poziomu jego koncentracji i zainteresowań. Nie powinny być więc długie, ale powinny być powtarzane codzienne w celu utrwalenia (np. jedna lub dwie zabawy dziennie).
8. Zawsze przed ćwiczeniami należy się upewnić czy w aparatach / implantach prawidłowo działają baterie.
9. Zabawy powinny być modyfikowane w zależności od potrzeb dziecka.
10. Dźwięki, wykorzystywane do zabaw powinny być różne, aby dziecko nie reagowało tylko na jeden typ bodźca. Badanie audiometrii zabawowej jest badaniem opartym na tonach czystych, więc dziecko musi być nauczone oczekiwania na różne dźwięki.
11. Jeśli dziecko ma jakąś ulubioną zabawkę do ćwiczeń, pamiętaj, aby zabrać ją do swojego protetyka na badanie. Pomoże to dziecku w wykonaniu badania.
12. Pamiętaj, że niezależnie od zabawy, którą wybierzesz, nie skupiamy się w niej na danej zabawce. Najważniejsza jest dla nas reakcja dziecka ma dźwięk oraz brak tej reakcji, w momencie, kiedy dźwięku nie ma. Jeśli dziecko nie radzi sobie manualnie w wkładanką, rybkami czy wieżą z kółek, itd., zróbcie to razem 😉

W artykule użyte zostały zdjęcia i linki przykładowych artykułów i pomocy terapeutycznych, które mogą zostać wykorzystane przez Rodziców do ćwiczeń z dziećmi.

Opracowała: Aleksandra Stojak

[1] O wyborze metody diagnostycznej decyduje lekarz audiolog.

[2] Głównie w przypadku niedosłuchów o nietypowym przebiegu lub niedosłuchów jednostronnych.

[3] W tym przypadku rozumianą jako powtarzalność reakcji dziecka na bodziec dźwiękowy.

The post Audiometria zabawowa – przygotowanie first appeared on Badania, diagnostyka słuchu u dzieci i dorosłych - Audiolog.

To metoda stworzona przez duńskiego nauczyciela i psychologa dr Kjelda Johansena. Stosowana jest w 16 krajach na świecie, cieszy się uznaniem w Niemczech, Wielkiej Brytanii, Szwecji, Francji i Austrii.

Program Johansena posiada szeroki zakres indywidualizacji. Obejmuje różne aspekty stymulacji muzycznej, o których wiadomo, że wpływają na liczne połączenia mózgowe. Kjeld Johannes uważał, że stymulacja określonych obszarów mózgu wzmacnia działanie słuchowej stymulacji. Neurony reagują na dźwięki w nowy sposób, a w obszarze częstotliwości, gdzie była wzmożona stymulacja, więcej neuronów jest aktywnych.

Zaletą metody Indywidualnej Stymulacji Słuchu Johansena jest jej dostępność dla osób mieszkających daleko od dużych ośrodków miejskich, ponieważ odbywa się ona u dziecka w domu, jak również znacznie niższy koszt w porównaniu z innymi terapiami słuchowymi. Diagnoza jest postawiona na podstawie wykonanego za pomocą audiometru badania słuchu oraz dokładnego zbadania lateralizacji. Na tej podstawie przygotowywany jest indywidualny program stymulacji słuchowej oparty na specjalnie nagranej na syntezatorze przyjemnej dla ucha muzyce, której należy słuchać 10-15 minut dziennie przez słuchawki. Program dźwiękowy nagrywany jest na płyty CD. Muzyka jest tak skomponowana, aby obejmować swoim zakresem różne częstotliwości, w zależności od potrzeby stymulacji. Cały program trwa 6-18 miesięcy, dzieci najczęściej potrzebują 9- 10 miesięcy. Postępy kontrolowane są przez terapeutę co 6-8 tygodni. Terapia kończy się powoli poprzez zmniejszanie liczby dni i czasu słuchania płyt. Z terapii słuchowej metodą Johansena mogą korzystać małe dzieci (od 3 r. ż.), młodzież i dorośli.

Zalecana jest przy problemach osób:

• z opóźnionym rozwojem mowy;
• z dysleksją;
• z ADHD i zaburzeniami koncentracji uwagi;
• z autyzmem;
• z porażeniem mózgowym;
• z osobami, które wykazują nadwrażliwość na dźwięki;
• z zaburzeniami uwagi słuchowej;
• z zaburzeniami percepcji słuchowej.

Program metody Indywidualnej Stymulacji Słuchu Johansena wpływa nie tylko na słuch ale również usprawnia:

• uwagę i koncentrację;
• rozumienie mowy;
• artykulację;
• komunikację;
• prawidłową pisownię;
• czytanie;
• koordynację ruchów;
• motorykę;
• harmonizuje napięcie mięśniowe co wpływa na postawę ciała;
• samoocenę;
• wpływa na postępy w rozwoju i nauce.

The post Terapia słuchu Johansena first appeared on Badania, diagnostyka słuchu u dzieci i dorosłych - Audiolog.

Mowa odgrywa poważną rolę w społecznych kontaktach człowieka z innymi ludźmi. Kontakty te są możliwe dzięki umiejętności mówienia i rozumienia tekstów słownych. Prawidłowe kształtowanie się i rozwój mowy dziecka stanowi podstawę kształtowanie się i rozwoju jego osobowości w ogóle. Dzięki rozumieniu mowy poznaje ono otaczający go świat; dzięki umiejętności mówienia jest wstanie wyrazić swoje uczucia i spostrzeżenia. Mowa, czyli porozumiewanie się językowe, jest istotnym czynnikiem w regulacji stosunków człowieka z otoczeniem. Jest zaliczana do wyższych procesów psychicznych; dziecko przyswaja ją w procesie uczenia się, obowiązującego systemu językowego i jest ona wytworem kontaktów społecznych między ludźmi.

Mowa jest czynnością niezwykle złożoną, jej opanowanie determinuje splot czynników wewnętrznych i zewnętrznych dających w każdym konkretnym przypadku specyficzny układ.

Do czynników warunkujących rozwój mowy należy zaliczyć:

• prawidłowo ukształtowany obwodowy narząd mowy,
• prawidłowo ukształtowany ośrodkowy układ nerwowy,
• prawidłowo funkcjonujący narząd słuchu,
• prawidłowy rozwój umysłowy,
• prawidłowe warunki środowiskowe i wychowawcze.

Uszkodzenie słuchu powoduje zubożenie języka nie dlatego, że zmniejsza w ogóle możliwości nabywania kompetencji językowych, ale dlatego, że możliwości uczenia się języka pojawiają się u dzieci zbyt późno – wtedy, gdy ich okres gotowości uczenia się, tzw. okres największej plastyczności już minął. Bardzo duże znaczenie przy powstawaniu zaburzeń mowy ma wiek, w którym nastąpiło obniżenie słyszalności. Im wcześniej nastąpiło uszkodzenie słuchu, tym większym zahamowaniom ulega rozwój mowy, ponieważ na wskutek obniżonej słyszalności dziecko odbiera słowa zniekształcone i w takiej formie przyswaja je sobie i odtwarza. Prowadzi to z czasem do wytworzenia się mowy zniekształconej, agramatycznej i z ubogim słownictwem.

The post Mowa jako akt first appeared on Badania, diagnostyka słuchu u dzieci i dorosłych - Audiolog.